Na playgrupie

Wiele razy wspomniałam, że jeździmy na playgrupy homeschoolingowe i zdałam sobie sprawę, że dla niektórych brzmieć to może nieco enigmatycznie. Napiszę zatem w skrócie, jak wygląda nasza ulubiona, obecnie spotykająca się w piątki w godzinach 10.30- 15.00 w południowo- wschodnim Londynie… Po raz pierwszy trochę przypadkiem trafiłam tam prawie 2 lata temu i od tamtej pory sporo zmieniło się na lepsze, chociaż już wtedy było fajnie. Obecnie jednak jakość czasu tam jest na prawdę uskrzydlająco wysoka! 

No więc.

Grupa, o nazwie Play Project, to dzieło pewnej samotnej mamy dwóch córeczek. Jej kreatywność, determinacja i dar zjednywania sobie ludzi doprowadził do powstania miejsca do którego napływają co tydzień tłumy homeschoolersów z całego Londynu, a nawet okolic. Kilkadziesiąt rodzin przebywa na ogromnym, specjalnie wynajętym drewnianym placu zabaw (tzw. Adventure Playground) wyposażonym w kuchnię, tolatety i hol do grania w ping ponga, czytania czy po prostu schowania się w czasie deszczu. Jest gdzie nakarmić dziecko, zmienić pieluchę, zrobić sobie kawę czy podgrzać przyniesiony obiad (można też gotować, ale trochę szkoda na to czasu gdy wzywa chęć rozmowy z tymi wszystkimi niesamowitymi ludźmi a kuchnia jest mała!).

Wielu rodziców nieodpłatnie albo za grosze oferuje zajęcia, porozsiewane po różnych zakątkach obiektu. Marcinek nieraz pełnił funkcję strażnika ogniska, na którym nawet maleńkie dzieci mogły samodzielnie ugrilować sobie to i owo (z reguły pianki marshmallows :) ). Pod specjalnie rozłożonym namiotem odbywa się kurs szycia (Lila zachwycona), na boisku facet daje czadu przy muzyce porywając dzieciaki do fantastycznych zajęć ruchowych (chusta animacyjna, szalone tańce, hulahopy, wariactwo i piski, nie jakieś tam skakanie przez kozła w kolejce na ocenę). Czasami jest joga, czasami malowanie. Co komu akurat uda się zorganizować. Jedna z mam, też doula, zaprosiła nas na ,,zajęcia feministyczne” dla dziewczynek- Lila i jej koleżanki będą uczyć się o sławnych kobietach w historii świata.

Jednakże dzieci uczestniczące w zajęciach to niewielki procent. Większość po prostu buszuje przez te wszystkie godziny, przybiegając ,,do ludzi” tylko jak są głodne. Ja moich zupełnie nie widzę przez cały czas, sporadycznie Lila przyjdzie odwiedzić Gucia. I to jest w tym najpiękniejsze. Że nikt tych cudownych istot nie pilotuje. Nawet maluszki radzą sobie wspaniale na drabinkach, zjeżdżalniach i pajęczych sieciach, chociaż dopiero co nauczyły się chodzić. Nikt za nimi nie biega z obłędem w oczach, wymieniając wszystkie możliwe katastrofy jakie mogą się zdarzyć (bo spadniesz! bo zachorujesz! bo się pomoczysz!). Moja ulubienica, dwuletnia dziewczynka, bez względu na porę roku już w bramie obiektu ściąga buty i skarpety i rusza ekspolorować, głównie samotnie, brudząc się przy tym niemiłosiernie. Nigdy nie widziałam jej żeby płakala. Jej mama siedzi sobie spokojnie i pije herbatę, gadając z innymi (czasami widuję tatę, jak idzie z małą do toalety), po 4 godzinach po prostu następuje scalenie się rodziny (jest w niej jeszcze chłopiec) i wszyscy razem wracają do domu bez awantur, wyciągania na siłę, próśb i gróźb.

Zresztą naprawdę rzadko zdarza się żeby ktoś tam płakał i to jest akurat część wspólna wszystkich homeschoolingowych grup, jakie miałam przyjemność obserwować.

W tej piątkowej najbardziej lubię chwile, gdy siedzimy sobie w kółku w składzie np. pięciu matek i gadamy o tym i tamtym. Każda ma przy piersi ssaka, ssaki są w różnym wieku, od urodzenia do sześciu lat. Ssaki ssą a my gadamy nie zwracając uwagi że któremuś sutek z buzi wypadł albo zmienia je co minutę z prawego na lewy. PART OF LIFE! Komentować to byłoby jak marnować potencjał rozmowy na zauważenie faktu, że każda z nas ma po pięć palców u dłoni…

Lubię też to, że w przypadku wielu dzieci za Chiny nie jestem w stanie stwierdzić, czy to chłopiec czy dziewczynka bo dla wszystkich obowiązuje jedna stylówa: kolorowe ciuchy (różowe buty czy dres w kucyki pony u chłopaka nie jest niczym wyjątkowym), brudne jak cholera, niekiedy połatane, długie pokołtunione rozpuszczone włosy i czyste niewinne spojrzenia. To nie tak, że my, rodzice, robimy cokolwiek żeby nasze dzieci wyglądały podobnie. Po prostu nic nie robimy a to się jakoś tak dzieje że upodobniają się do siebie.

Patrzenie na szczęśliwe dzieci staje się moim nałogiem. Im bardziej w to wsiąkam, tym bardziej chcę wsiąkać dalej. Nie widzę już innej drogi dla naszej rodziny. Pociąg w jedną stronę. I serce rośnie, jak widzę, że jest w nim tych pokołtunionych dzieci coraz więcej.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>