Dzienne archiwum: 23 listopada 2018

Usypianie

Są na tym świecie ludzie (całkiem sporo), którzy uważają, że dziecko powinno od urodzenia uczyć się samodzielnego zasypiania. Wiele już napisano i powiedziano na ten temat: że stres, że nieludzkie, że okrutne, że pozbawia bliskości. Ale także: rodzice mają w takiej sytuacji więcej czasu dla siebie, a raczej dla innych obowiązków niż dane zasypiające samodzielnie dziecko, można zaimponować znajomym (jeśli dla nich to też coś pożądanego) itd, itp. Więc nie będę nic dodawać, bo odkrywcza nie będę!

Spójrzmy na to z drugiej strony, często się zdarza, że im bardziej, że tak to określę, intensywne dziecko, tym więcej z reguły czasu potrzebuje, żeby zasnąć a minuty, a bywa że godziny leżenia w ciemności ciągną się matce/ ojcu w nieskończoność, często wzmagając senność dorosłego i aaaaaaaaaaaa… tenże zasypia, co ostatecznie dzieje się także z dzieckiem (chyba że ono, korzystając z osłabionej czujności śpiącego rodzica, wymyka się oglądać bajki ze starszym rodzeństwem….). Dlaczego tak jest? Nie wiem. Ale dzisiaj leżąc z Guciutkiem, który ma zwyczaj długotrwałego i metodycznego zmieniania sobie cycka z lewego na prawy i z prawego na lewy przed snem (czasem musi to robić tylko 10 minut, ale zdarza się i 2 godziny), myślałam, co ja zyskuję. Co ja tak na prawdę zyskuję leżąc w tym ciemnym pokoju niemal co wieczór od kilku lat? Bo prawda jest taka, że ledwo przestałam być potrzebna do usypiania Lileczce, pojawił się Gucio i ja znowu utknęłam z gołymi cyckami i własnymi kłębiącymi się myślami w tej pozornie bezsenownej i totalnie niesprawiedliwej (tak mi się często zdawało!) matni.

Felek tak nie miał. Przysięgam, Felek zasypiał sam od niemowlęctwa i to nie dlatego, że go trenowałam, by to robił. Usypiałam go na rękach przez 9 miesięcy życia, a potem nagle zaczął zasypiać sam gdy był zmęczony i tak mu zostało (miał jedynie krótki okres buntu właśnie w okolicach 2 urodzin i bunt ten dotyczył drzemek za dnia). Pamiętam dokładnie wieczór gdy sam zasnął pierwszy raz! Zdziwiłam się… i…. pożegnałam….i było mi dziwnie, ale też dobrze. To było tak inne dziecko niż Lila i Guciutek. Te dwa szoguny dodały mi z 15 lat, kocham je nieprzytomnie, ale nie mogę zaprzeczyć, że ich nadprzeciętna żywotność pojechała jak czołg po mojej psychice i zdrowiu fizycznym. I jedzie dalej, bo wszak trudno mówić o Guciutku (o Lili niekiedy też) że się uspokoił z wiekiem!!!

No więc leżąc z Guciutkiem dzisiaj, czułam własne nogi i uzmysłowiłam sobie, jak bardzo jestem wdzęczna za to, że moge je wyciągnąć. Jak bardzo są zmęczone, a ja razem z nimi. I jak wcale a wcale nie chce mi się wstawać. To samo miałam wczoraj, w dodatku wycieńczona bólem głowy i gorączką które nagle nie wiadomo skąd oblazły mnie i Felka czyniąc nasze normalne funkcjonowanie niemożliwym. I uświadomiłam sobie, jak często jest tak, że im bardziej zmęczona, tym trudniej mi uśpić dziecinę, to znaczy trwa to dłużej.

Czyżby to tak miało być? Interpretujemy to jako dodatkową torturę, tymczasem maluszek wyczuwa nasze limity i po swojemu chce nam dać trochę wytchnienia, bo ,,wie”, że jak tylko uśnie to wstaniemy żeby dalej ,,robić to co trzeba”?

Zaskoczyła mnie ścieżka własnych myśli, ale postanowiłam cieszyć się każdą minutą w pozycji leżącej. Myśleć i celebrować to myślenie o tym, jak dobrze jest nic nie robić, tylko leżeć i dawać do dyspozycji raz cycek prawy, raz lewy, raz prawy… 

A że różnoraka robota czeka? Niech poczeka. Choćby i tydzień! Bez naładowanych matczynych baterii nic w rodzinie nie jest w stanie funkcjonować więc pamiętajmy… Dając sobie pozwolenie na LEŻENIE i wdzięczność wobec dzieci, że nas do tego ,,zmuszają” też jest formą jakościowej opieki nad potomstwem.