Archiwa kategorii: Gucio

Kiedy nie jest łatwo

Guciutek ząbkuje. Dwa już ma, najwyraźniej zbliża się trzeci. Każdy okupiony jest bezsennymi nocami, okropnym, niekończącym się płaczem, zatkanym nosem i brakiem nastroju…. U całej rodziny. Dzisiaj jestem sama, Marcin w pracy na noc. I jest tak:

- Po nocy podczas której Guciutek obudził się o 1 w nocy i zasnął z powrotem dopiero o 4.30 musiałam rano zapakować go i iść z nim do pracy; tam spał z 20 minut. Potem chyba miał jeszcze jedną drzemkę. Kolejnej nocy budził się dosłownie co godzinkę, oczywiście ja razem z nim. Sikał jak dziki pod siebie, popłakiwał i prężył się. SPAAAAAĆ!!!!!

- Potem nadszedł dzisiejszy dzień. Marcin od świtu w pracy. Od rana sikanie, syfienie, pierdzenie balonami, konieczność umycia całej trójki i pojechania do miasta w celu zrobienia zdjęć do paszportów. Udało się, chociaż kropki od pisaka na policzku Lili babeczka musiała retuszować komputerowo…. A potem to już tylko pod górkę. Cały dzień Guciutek w zasadzie nie spał. Musiałam iść z nimi wszystkimi do przychodni (sprawa Guciutka o której kiedyś pisałam) i czekać pół godziny w poczekalni bo oczywiście obsuwka. Zgrzytałam już zębami, dzieciaki latały po suficie, Guciutek tym razem jak na złość chciał spać a ja mu nie dawałam, bo czekałam na wizytę przecież…. Lekarz poświęcił nam DOSŁOWNIE 90 sekund (homeopatka ostatnio 90 minut…. niewielka różnica), wracamy do domu. ŚPI. 20 minut.

- W domu jakoś wyrabiam z nimi do wieczora. Wszyscy razem kąpiemy się we wannie. Jest fajnie.

- Kładę Guciutka i zasypia a ja natychmiast razem z nim. Budzę się bo płacze. I nie przestaje przez 2 godziny. Starszaki głodne, same usiłują zrobić se owsiankę, znajduję kilo płatków zalanych litrem mleka i słodkie buźki proszące o podgrzanie. Nadludzkimi mocami nie czynię komentarza….. Gucio ryczy. Ale muszę podgrzać. Podgrzewam, ledwo co skubnęli po 2 łyżki. W myślach usiłuję znaleźć przeznaczenie dla litra owsianki. Gucio ryczy. Felek chce książkę. Gucio cichnie. Lila przyłazi do niego a on po 2 uprzejmych uśmiechach wpada w szał. Po godzinie przepraszam, ale chyba nie dam rady przeczytać dzisiaj książki! Lila płacze, bo zepsuła jej się lampka nocna. Mam ochotę powiedzieć: ,,Ch…j z tą lampką, idź już spać!” więc uaktywniam nadludzkie moce…. Żeby tego nie powiedzieć.

- Felkowi nagle włącza się pęd do wiedzy i chwalenia się samodzielnie zdobytymi umiejętnościami czytelniczymi. Jednocześnie prosi o wyjaśnienie jakichś kwestii matematycznych. Tłumaczę, on nie rozumie…. Chcę się załamać ale ryk. Już zaraz 21. Zasypia. W końcu. Tłumaczę matematykę chociaż siku mi się chce.

- Felek tryumfalnie ogłasza że zrozumiał.

- Lila nie martwi się już lampką bo jutro tata naprawi.

- Robię sobie na patelni jaglankę z bulionem w proszku…. PYCHA.

- Śpią………………….Wszystkie.

- Umawiam się z nową klientką na kapsułkowanie łożyska. Jest cicho. Cóż czeka mnie w nocy? I jutro?!

Jest mi łatwo

Czasami zastanawiam się, jak to jest, że w momencie narodzin naszego trzeciego dziecka właściwie przestałam odczuwać jakiekolwiek niedogodności związane z byciem matką. Nie potrafiłam długo tego pojąć. Sporadycznie, gdy potrzeby moich dzieci zupełnie ze sobą nie współgrały a ja marzyłam o przeprowadzce do większego lokum myślałam sobie: ,,Czyli jestem normalna, bo jest mi źle!” Tego rodzaju uczucia jednak bardzo szybko mnie opuszczały a ja na nowo zanurzałam się w błogości o której nie wypadało mi mówić w towarzystwie innych mam, przygniecionych obowiązkami przy jednym czy dwójce dzieci!

Co jest ze mną nie tak, że jest mi dobrze?- deliberowałam.

I zrozumiałam, co.

To poród Gucia uleczył mnie na tak wielu poziomach, że przez jakiś czas nawet nie byłam w stanie tego pojąć. Przestałam miewać migreny. Przestałam zauważać u siebie porażające spadki energii. Pojedyncze przypadki niedoboru snu zupełnie nie dają mi się we znaki. Ba! Uważam się za osobę która się wysypia. A to brak snu przez kilka pierwszych lat życia Lileczki powodował że użalałam się nad swoim losem i obwiniałam o niego kogo i co się dało. A przecież Gucio się budzi w nocy po kilka razy jak każde niemowlę. I nie mam szans na drzemki za dnia. A ja jestem coraz starsza a nie młodsza!

Gdy myślę sobie o tym, od kiedy właściwie w pełni zaakceptowałam swoje jestestwo jako matki i kobiety, to wiem, że był to moment, gdy samodzielnie sprawdziłam stopień obniżenia się główki Gucia w kanale rodnym a potem wyciągnięcie go z wody. Lata kursów i prób zrozumienia siebie, uciekanie i wracanie do różnorakich wspomnień, kręgi kobiet i tony książek- wszystko to dawało paliatywnie ulgę. Lecz dopiero kilka minut podczas których nasz synek wydostał się na świat a ja przeżyłam to w pełni o jakiej istnieniu pojęcia nie miałam zagrabiło 30 lat mojego życia jak zeschnięte liście i objawiło soczystą trawę nowego życia.

Mówi się, że dobry poród potrafi uleczyć 7 pokoleń wprzód i 7 pokoleń w tył. Gdy o tym myślę, przestaję czuć się winna, że mi dobrze. I że dzieci nie stanowią już dla mnie obciążenia. Są dopełnieniem, kontynuacją. Wszystkie trzy a nie tylko to jedno urodzone jak król.

 

 

 

 

 

Nosidło

 Byłam dzisiaj na zakupach (sezon urodzinowy w pełni). Przemierzając korytarze świątyni konsumpcji przyuważyłam kobietę z dzieckiem mniej więcej w wieku Guciutka. O zgrozo, nosiła je w nosidle ,,przodem do świata!”, o którym to typie tyle strasznych rzeczy się naczytałam w życiu. Że szkodliwe, że rodzice którzy je wybierają są niedouczeni… Co fakt ostatnio nawet ubolewałam nad tym, że są narzędziem szatana, bo sama miałam ochotę powiesić Gucisko w czymś w czym mógłby sobie spokojnie świat obserwować zamiast miotać się jak ryba bez wody przyklejony bliskościowo potem do mojej klatki piersiowej, ale ta ochota nigdy nie wyszła poza strefę sprośnych mrzonek- o nie, ja na pewno z niczym takim nie pokażę się na mieście! Wszak wszystko muszę mieć idealne, jak w reklamie naturalparentingu, nawet smoczek z prawdziwej gumy, za który dałam tyle ile za dobry obiad w knajpie…

Więc moje dziecko oczywiście w nowiutkim ergonomiku.

Mijamy się i ja myślę coś niepochlebnego na temat tego nosidła i coś współczującego na temat tej mamy i dziecka.

A ona, ta mama, posłała mi piękny uśmiech. Pewnie pomyślała: ,,O, jak fajnie, ona też nosi”.

I zrobiło mi się strasznie głupio. I całą resztę dnia myślałam o kobiecej solidarności, a raczej jej braku i o tym, jaka jestem jeszcze daleka do solidarnościowego ideału.

Ale wieczorem już się tylko cieszyłam, że ona też nosi. I że następnym razem w takiej sytuacji też po prostu się uśmiechnę.