Archiwa kategorii: Gucio

Noc bez ssaka

Melduję, że pierwsza cała i zaplanowana noc bez ssaka u boku przeżyta! Przeze mnie i ssaka. Marcin zabrał ich wczoraj po południu wszystkich do swojej siostry. Pomijam szczegół, że musieli tam doejchać ponad 90 minut samochodem a ssak nie ma w zwyczaju wytrzymywać w jednym miejscu dłużej niż minutę. Ale dali radę! Bez żadnej awantury i rozpaczy. To jednak prawda, że obecność matki wzbudza w dzieciach krwiożercze instynkty :D

Ja się w nocy budziłam i chciałam opróżniać mleczarnię, ssak podobno spał słodko bez najmniejszego meltdownu. Jakie to niesprawiedliwe! Dziś ja łaknę ssaka i tęsknię a on zapewne świetnie się bawi u cioci.

Ale nic to! Jadę odebrać rower (cała nasza rodzina zaopatruje się w maszyny do zwiedzania Andaluzji i jeżdżenia rano po bułki dwa kilometry do sklepu!) a potem odwiedzić świeżo upieczoną mamę, która niedawno przepięknie urodziła przywracając mi nadzieję, że poród w szpitalu może być cudowny i wzruszający.

Żegnam się z Londynem powoli i staram się znajdować tylko te ładne strony. Powszechną uprzejmość. Parki pełne brudnych roześmianych dzieci. To, że możesz być tu absolutnie kim chcesz a wszystko ci wybaczą. Potrzebowałam tego. Potrzebowałam tego, żeby bezpiecznie dorosnąć.

Przebieram się, odcedzam baniaki z mlekiem (gdzie mój ukochany ssak!?) i zmykam! Miłego dnia wszystkim życzę. Oby każdy dostał szansę bezpiecznego dorastania.

Do celu!

Założyłam na oczy klapki i pódę do celu nie rozglądając się na boki żeby mnie nic nie rozproszyło!

Po okresie ponad 10 lat, od kiedy to jestem mamą Felka a następnie Lilianki i Gutka, chociaż popełniłam mnóstwo błędów i kilka zagadnień wciąż pozostaje dla mnie frustrującą tajemnicą, wyciągnęłam kilka wniosków i na ich podstawie podejmuję dalsze decycje. Wiem, że nie ma uniwersalnego przepisu na bycie szczęśliwym rodzicem posiadającym szczęśliwe dzieci, ale definitywnie kilka zasad u nas działa.

1. Dzieci czują się lepiej gdy spędzają czas na dworze, najlepiej na ‚open space’, gdzie nie ma permanentego zagrożenia w postaci przejeżdżających samochodów.

2. Im więcej technologii, tym więcej frustracji i walk. Niestety! Screeny u nas nie przynoszą wielu plusów. Powodują za to mnóstwo spięć.

3. Presja w postaci zakazów, nakazów i szantażu nie daje nic poza stresem i eskalacją napięć. Podobnie z byciem gdziekolwiek ,,na czas”. No poprostu u nas to nie działa! Nie ma u nas czegoś takiego jak pozytywna motywacja, dyscyplina itd. Jakiekolwiek ,,trzeba” skutkuje pogorszeniem nastrojów w całej rodzinie. Oczywiście czasami nie ma wyjścia, gdy np. spieszymy się na lotnisko. Dlatego z reguły wolimy nawet zapłacić więcej i podróżować w ludzkich godzinach! 

4. Natura relaksuje, zwierzaki relaksują, ruch na świeżym powietrzu relaksuje. To są nasze top tips!

5. Inne dzieci to klucz do sukcesu w postaci zadowolenia i dobrego samopoczucia. Punkt 4 w połączeniu z punktem 5 to właściwie prosta recepta na uśmiechy na twarzy :)

6. Stres równa się obniżenie odporności. Relaks równa się podwyższenie odporności. Wiem, że dzieci chorują gdy coś nie gra w ich życiu duchowo emocjonalnym i kwitną gdy w ich życiu jest, jak ja to mówię, miękko :)

Mając na względzie powyższe spostrzeżenia zaopatrujemy się obecnie w rowery i zabukowałam dzisiaj szczeniaczka (do odebrania w październiku w Andaluzji), którego Felek już nazwał PEEP SHTOCK. Lila kłócąc się z Felkiem rozbiła tablet i po krótkim płaczu poszli bawić się na podwórku wesoło i miło tak jak już dawno się nie bawili! Przestudiowaliśmy atrakcje turystyczne w naszej nowej okolicy i hitem będą jaskinie, plaże i wąwozy. Już sprawdzamy gdzie wolno wchodzić z psami :)

 

Coraz bliżej…

Jutro ma zostać dostarczony nasz bell tent. Dotarły już śpiwory w których można spać nawet w silne mrozy… Nie wiem po co one nam w sumie. Baliśmy się, że zmarzniemy :) I teraz nie zmarzniemy. Temperatura na obszarze gdzie zamieszkamy w zasadzie nigdy nie spada poniżej zera.

Ludzie masowo nas wspierają i to jest wspaniałe. Obcy dorzucają grosiki małe i większe do naszej zbiórki. Przyjaciele interesują się, czego nam potrzeba. Deklarują plany odwiedzin. Wszystko idzie gładko. To nasz ostatni miesiąc w Londynie. Czuję ogromną ekscytację. Trochę jak przed porodem. Czuję mocno, że wiem, co robię i że to jest dobre. Jednocześnie do głosu dochodzą także obawy przed czymś nowym, nieznanym.

Dużo ostatnio czytam o potrzebie kontaktu człowieka z naturą i cieszę się, że to akurat będzie ogarnięte na bank. Nie da się chyba być bliżej niż mieszkając okrągły rok w namiocie. Być blisko nieba, ziemi, pogody i życia. Słyszeć, czuć, widzieć. Zawsze mnie mierziło, że dwulatek zna żyrafę i lwa a nie ma pojęcia, co mieszka pod kamieniem w parku. Że ekolodzy grzmią (jak najbardziej słusznie) o wymieraniu ekosystemów na innym kontynencie a tymczasem dzieci z ulicy obok nie mają dostępu do trawy bo ostatnie jej źdźbło umarło pod łopatą buldożera zrównującego teren pod kolejny sklep.

Cholercia, chcę słyszeć własne dzieci idąc z nimi na spacer. Póki co nie słyszę, bo obok jest ulica.

Ostatnio odzywają się głosy broniące dostępu dzieciaków do gierek na telefonie i innych. Że nie powinno się im tego limitować, bo to właściwie jedyna ich okazja do wykazania się, eksplorowania, tworzenia. Unchoolersi przyklaskują… Ja się z tym zgadzam. Ale nie ma we mnie zgody na to, żeby tak zostało. Jeśli dorastający chłopiec znajduje rzeczywistość wirtualną bardziej interesującą i atrakcyjną niż świat wokół niego, bo w tej pierwszej może przeżywać przygody to coś jest ewidentnie nie tak. Something is wrong. I nie wolno nad tym kiwać głową ze zrozumieniem tylko zakasać rękawy i zrobić wszystko co się da, aby to zmienić. Niech budują, znajdują, szukają, niech są ważni i niech to, co robią, jest ważne. To, dokładnie to chcemy zapewnić dzieciom. Wierzymy głęboko, że jeśli dziecko czuje, że ma wpływ na to, co się wokół niego i z nim dzieje, to nic innego nie potrzebuje aby później stać się stabilnym dorosłym. Żadna szkoła mu wtedy nie będzie potrzebna. Nie pójdzie w drogę z ciężkim bagażem nieokreślonej tęsknoty za czymś jeszcze bardziej nieokreślonym.

Dzieciom trzeba oddać zagrabioną wolność, dostęp do przyrody, decyzyjność. Nie tylko w teorii, nie na Instagramie. O, wzięło liść do ręki, super, jest fotka otagowana jako #naturalchildhood albo #wildkids. Wild kids wracają do domu i zapadają się w czterościanowy, plastikowo- krzemowy bezmiar niczego. Aż do następnego spaceru po parku w weekend, oczywiście pod ścisłą kuratelą dorosłych i po wyznaczonych ścieżkach. Nie mówię, że u nas było aż tak źle. Ale mogłoby być, bo owszem, dochodziło do sytuacji, że ekran wygrywał z zabawą na dworze a na liście najważniejszych problemów był tymczasowy brak internetu albo zawieszanie się tabletu. Może ktoś powie OK…I co z tego…Takie czasy. Niestety nie umiem się z tym zgodzić. Ludzkie ciało, zarówno fizyczne, emocjonalne jak i duchowe nie zmieniło się od początków istnienia człowieka na tym świecie. Mamy identyczne potrzeby co 250 tysięcy lat temu. Dziecko rodzi się w centrum Londynu i nie wie, że nie jest w jaskini w Afryce. Potem mniej lub bardziej boleśnie się o tym przekonuje ale jego paląca potrzeba ruchu, aktywnego uczestniczenia w świecie i bliskości z innymi istotami pozostaje… Niezaspokojona nadal tam jest…Tylko cicho. Ujawnia się najczęściej w postaci chorób, fizycznych i psychicznych. Nie potrafią po prostu przejść obok obecnej wiedzy naukowej która dokładnie to samo mówi i chociaż przedziera się do mainstreamu, wciąż traktowana jest jak biadolenie hipisów.

No więc jedziemy, bo biadolenia mamy serdecznie dosyć.

Osiągnęliśmy już prawie nasz cel na zbiórce i jestem spokojna. Zakupiliśmy już kilka najpotrzebniejszych rzeczy. Zbiórka trwa do jakiegoś tam października i można przekroczyć target. Jeśli ktoś ma ochotę jeszcze nas troszkę wesprzeć, to z całego serca proszę o to tutaj.

Wciąż też poszukujemy osób które chciałyby przyjechać i dotrzymać nam tam towarzystwa. Więc jeśli ktoś nie ma planów na zimę a ma ochotę popatrzeć na swoje dzieci na wolnym bezpiecznym wybiegu, to zapraszam :)