Archiwa kategorii: Lilka

Córcia- odkąd podczas decydującego USG poznaliśmy nieco lepiej naszą kruszynkę, nie schodzi ze stosu naszych myśli ta jedna okropnie ważna- mała kobietka JUŻ JEST w naszym domu. Na zawsze!

Kiedy nie jest łatwo

Guciutek ząbkuje. Dwa już ma, najwyraźniej zbliża się trzeci. Każdy okupiony jest bezsennymi nocami, okropnym, niekończącym się płaczem, zatkanym nosem i brakiem nastroju…. U całej rodziny. Dzisiaj jestem sama, Marcin w pracy na noc. I jest tak:

- Po nocy podczas której Guciutek obudził się o 1 w nocy i zasnął z powrotem dopiero o 4.30 musiałam rano zapakować go i iść z nim do pracy; tam spał z 20 minut. Potem chyba miał jeszcze jedną drzemkę. Kolejnej nocy budził się dosłownie co godzinkę, oczywiście ja razem z nim. Sikał jak dziki pod siebie, popłakiwał i prężył się. SPAAAAAĆ!!!!!

- Potem nadszedł dzisiejszy dzień. Marcin od świtu w pracy. Od rana sikanie, syfienie, pierdzenie balonami, konieczność umycia całej trójki i pojechania do miasta w celu zrobienia zdjęć do paszportów. Udało się, chociaż kropki od pisaka na policzku Lili babeczka musiała retuszować komputerowo…. A potem to już tylko pod górkę. Cały dzień Guciutek w zasadzie nie spał. Musiałam iść z nimi wszystkimi do przychodni (sprawa Guciutka o której kiedyś pisałam) i czekać pół godziny w poczekalni bo oczywiście obsuwka. Zgrzytałam już zębami, dzieciaki latały po suficie, Guciutek tym razem jak na złość chciał spać a ja mu nie dawałam, bo czekałam na wizytę przecież…. Lekarz poświęcił nam DOSŁOWNIE 90 sekund (homeopatka ostatnio 90 minut…. niewielka różnica), wracamy do domu. ŚPI. 20 minut.

- W domu jakoś wyrabiam z nimi do wieczora. Wszyscy razem kąpiemy się we wannie. Jest fajnie.

- Kładę Guciutka i zasypia a ja natychmiast razem z nim. Budzę się bo płacze. I nie przestaje przez 2 godziny. Starszaki głodne, same usiłują zrobić se owsiankę, znajduję kilo płatków zalanych litrem mleka i słodkie buźki proszące o podgrzanie. Nadludzkimi mocami nie czynię komentarza….. Gucio ryczy. Ale muszę podgrzać. Podgrzewam, ledwo co skubnęli po 2 łyżki. W myślach usiłuję znaleźć przeznaczenie dla litra owsianki. Gucio ryczy. Felek chce książkę. Gucio cichnie. Lila przyłazi do niego a on po 2 uprzejmych uśmiechach wpada w szał. Po godzinie przepraszam, ale chyba nie dam rady przeczytać dzisiaj książki! Lila płacze, bo zepsuła jej się lampka nocna. Mam ochotę powiedzieć: ,,Ch…j z tą lampką, idź już spać!” więc uaktywniam nadludzkie moce…. Żeby tego nie powiedzieć.

- Felkowi nagle włącza się pęd do wiedzy i chwalenia się samodzielnie zdobytymi umiejętnościami czytelniczymi. Jednocześnie prosi o wyjaśnienie jakichś kwestii matematycznych. Tłumaczę, on nie rozumie…. Chcę się załamać ale ryk. Już zaraz 21. Zasypia. W końcu. Tłumaczę matematykę chociaż siku mi się chce.

- Felek tryumfalnie ogłasza że zrozumiał.

- Lila nie martwi się już lampką bo jutro tata naprawi.

- Robię sobie na patelni jaglankę z bulionem w proszku…. PYCHA.

- Śpią………………….Wszystkie.

- Umawiam się z nową klientką na kapsułkowanie łożyska. Jest cicho. Cóż czeka mnie w nocy? I jutro?!

Jest mi łatwo

Czasami zastanawiam się, jak to jest, że w momencie narodzin naszego trzeciego dziecka właściwie przestałam odczuwać jakiekolwiek niedogodności związane z byciem matką. Nie potrafiłam długo tego pojąć. Sporadycznie, gdy potrzeby moich dzieci zupełnie ze sobą nie współgrały a ja marzyłam o przeprowadzce do większego lokum myślałam sobie: ,,Czyli jestem normalna, bo jest mi źle!” Tego rodzaju uczucia jednak bardzo szybko mnie opuszczały a ja na nowo zanurzałam się w błogości o której nie wypadało mi mówić w towarzystwie innych mam, przygniecionych obowiązkami przy jednym czy dwójce dzieci!

Co jest ze mną nie tak, że jest mi dobrze?- deliberowałam.

I zrozumiałam, co.

To poród Gucia uleczył mnie na tak wielu poziomach, że przez jakiś czas nawet nie byłam w stanie tego pojąć. Przestałam miewać migreny. Przestałam zauważać u siebie porażające spadki energii. Pojedyncze przypadki niedoboru snu zupełnie nie dają mi się we znaki. Ba! Uważam się za osobę która się wysypia. A to brak snu przez kilka pierwszych lat życia Lileczki powodował że użalałam się nad swoim losem i obwiniałam o niego kogo i co się dało. A przecież Gucio się budzi w nocy po kilka razy jak każde niemowlę. I nie mam szans na drzemki za dnia. A ja jestem coraz starsza a nie młodsza!

Gdy myślę sobie o tym, od kiedy właściwie w pełni zaakceptowałam swoje jestestwo jako matki i kobiety, to wiem, że był to moment, gdy samodzielnie sprawdziłam stopień obniżenia się główki Gucia w kanale rodnym a potem wyciągnięcie go z wody. Lata kursów i prób zrozumienia siebie, uciekanie i wracanie do różnorakich wspomnień, kręgi kobiet i tony książek- wszystko to dawało paliatywnie ulgę. Lecz dopiero kilka minut podczas których nasz synek wydostał się na świat a ja przeżyłam to w pełni o jakiej istnieniu pojęcia nie miałam zagrabiło 30 lat mojego życia jak zeschnięte liście i objawiło soczystą trawę nowego życia.

Mówi się, że dobry poród potrafi uleczyć 7 pokoleń wprzód i 7 pokoleń w tył. Gdy o tym myślę, przestaję czuć się winna, że mi dobrze. I że dzieci nie stanowią już dla mnie obciążenia. Są dopełnieniem, kontynuacją. Wszystkie trzy a nie tylko to jedno urodzone jak król.

 

 

 

 

 

Kucharka

Lila od jakiegoś czasu zrobiła się okropnie wybredna przy jedzeniu. Doszło do przykrego punktu, w którym ,,lubiła” tylko kilka potraw a i tak ich nie zjadała gdy były podane pod nos. Słodycze- owszem. Najlepiej cały czas, choćby w formie wyżeranego w kawiarni cukru z cukierniczki. Efekt to oczywiście biegunki, osłabienie, problemy z nastrojem. Smutna sprawa, tym bardziej, że pojawiła się jakiś czas po narodzinach Guciutka. Czyli wiadomo, jakiś tam sposób na odreagowanie czegoś co mimo wszystko jest dla niej trudne.

Dochodziło do scen nieprzyjemnych.

Pewnego dnia gdy Lila po raz kolejny odmówiła przyjęcia posiłku a ja jak zwykle się wkurzyłam, ona sama zaproponowała że zrobi danie. Było mi na tym etapie już wszystko jedno. Moja pomoc ograniczyła się do podpalenia gazu, pokrojenia cebuli i otworzenia puszki z pomidorami. Cały zamysł i reszta wykonania były jej. Ugotowane brokuły, uprażony sezam, soczewica, kasza, kostka rosołowa :D Wyszło pyszne. I zjadła.

Zjadła też dzisiaj  to co z niewielkim moim wkładem upichciła na wieść o tym, że nie ma tego, co ona niby lubi. Cała rodzina je na śniadanie kaszę z sosem i warzywami, łącznie z Lilą.