Archiwa kategorii: Lilka

Córcia- odkąd podczas decydującego USG poznaliśmy nieco lepiej naszą kruszynkę, nie schodzi ze stosu naszych myśli ta jedna okropnie ważna- mała kobietka JUŻ JEST w naszym domu. Na zawsze!

Gimnastyka

Dzisiejszy dzień upłynął nam pod znakiem ogromnych emocji. Pojechaliśmy bowiem na zajęcia próbne z gimnastyki na trampolinach dla dzieci edukowanych w domu. Nikogo nie znając, jadąc w zupełnie nowe miejsce na wieś poza Londyn, czułam dreszcz ekscytacji, jednocześnie wiążąc z wypadem dość mocne nadzieje. Lila od dawna marudziła, że chce chodzić na gimnastykę ale trochę mi zajęło wyszperanie na fejsie grupy która formą zajęć jakoś by mnie przekonała, bo po cichu marzyłam o tym, że i Felek się na to pójdzie. On twardo obstawał przy tym, że na żadną gimnastykę chodzić nie będzie ale ja się nie poddawałam. Gimnastyka na trampolinach brzmiała zachęcająco i z pomocą Marcinka udało mi się zwabić i Felcia na darmowe, niezobowiązujące zajęcia próbne.

Ranek był radosny, ale i trudny, po Felku widać było, że nie spełniam jego aktualnych marzeń wyciągając go z domu, ubranie skarpet go bolało, Lili nastrój się udzielił, nagle ona nie ma stroju sportowego, ubrała dziurawe rajstopy i za duże baletki i gdybym nie wzięła jej do plecaka leginsów, to pewnie kolejny rzut rozpaczy mielibyśmy na sali gimnastycznej……. Ale obyło się bez.

Kiedy tam przyszliśmy wszyscy byli dla nas bardzo mili, zarówno panie uczące dzieci, jak i inne mamy. Nadszedł moment w którym bardziej zaawansowane dziewczynki zaczęły przebierać się w swoje stroje gimnastyczne… Lila wpatrywała się w nie w niemym, nabożnym podziwie jak w Matkę Boską Fatimską… Jej drobnym ciałkiem wstrząsnął dreszcz. Wręcz czułam ten wybuch emocji towarzyszący wyobrażeniu jej samej w takim stroju! Bez szemrania przebrała się w leginsy, którymi godzinę wcześniej tak ostentacyjnie gardziła. Bo kto to widział ćwiczyć GIMNASTYKĘ w starych rajstopach?!

Bez szemrania też ustawili się gęsiego na jeden jedyny sygnał pań trenerek z innymi dziećmi i poszli na górę do sali rozgrzewek. Rodzice zostali w poczekalni wyposażonej z ekrany na których można było obserwować potomstwo biegające, skaczące, przysiadające i usiłujące zrobić szpagat…No, nie wszystkie dzieci usiłowały, niektóre po prostu robiły :)

Po jakimś czasie towarzystwo wróciło i z rumieńcami ruszyło do sali trampolin, gdzie już zaczęła się poważna gimnastyka. Naprawdę byłam pod wrażeniem poziomu tych zajęć, bo zwykle dla dzieci homeschoolingowych wszystko cechuje się wielką dozą luzu. Tu ten luz też był, dzieciaki latały po wodę albo do mam coś powiedzieć, ale w sekundę wracały nie dlatego, że ktoś je wołał, lecz… nie chciały niczego ominąć! Z ufnością poddawały się radom pań trenerek, które pochylały się nad każdym dzieciakiem, traktując je z wielkim profesjonalizmem! Wszystko to widziałam na ekranie i na żywo bo od sali trampolin dzieliły poczekalnię otwarte drzwi zabezpieczone jedynie ‚baby gate’ na wypadek niesforności młodszego znudzonego rodzeństwa któremu nie wolno było tam włazić, ekhm…..

To nie do uwierzenia, ale Felek ani razu nie przyleciał, nawet na mnie nie spojrzał podczas całych zajęć!!!

Kiedy gimnastyka się skończyła, moje dzieci runęły z sali do poczekalni zgrzane, czerwone i tak rozemocjonowane, że trudno mi było ten żywioł ogarnąć. BYŁO SUPER!!!!- darli się oboje. Lila dodała: ,,Było tak super, że się prawie zesrałam!”, czego nie omieszkała przekazać natychmiast tacie przez telefon. Felek (ćwiczył w dresach bo on żadnych innych ubrań nie ubierze od lat) zapytał, czy jego strój był wystarczająco gimnastyczny- myślałam, że zemdleję…

W trakcie drogi do domu oboje przeżywali (Felek na swój sposób, Lila na swój), a po powrocie Lila kazała sobie włączyć na youtubie gimnastykę i ćwiczyła na karimacie. Następnie MUSIAŁAM zamówić jej strój gimnastyczny, co też uczyniłam mało nie przyprawiając biednego dziecka o zawał serca z ekstazy. Rysowała siebie w tym stroju na trampolinach do późnej nocy. Felek natomiast zajął się lego i nie kazał mi zamawiać sobie żadnego stroju, twierdząc, że zależy mu na ćwiczeniach bo były fajne. Na to Lila oburzona, że jej też bardziej na ćwiczeniach zależy ale chce mieć strój żeby w nim ćwiczyć :D No logika…

Jestem dzisiaj bardzo szczęśliwa i pozytywnie nastawiona do życia. Wszystko idzie jakoś tak pięknie i łagodnie. Przedwczoraj byłam przy porodzie, mam dwie Panie, którymi opiekuję się teraz jako doula, zarabiam już naprawdę fajnie a dzieci kwitną. Marcinek opiekuje się bobasem (no i starszakami rzecz jasna) przez całe trzy dni w tygodniu od wczesnego poranka do wieczora i spełnia się w tym niezawodnie…. Nie mógł uwierzyć, że ma już swoje ulubione pieluchy :D A propos pieluch, zakładamy na małą pupę, bo zimno, ale do regularnego użycia wszedł już też zwyczajny nocnik do którego za dnia trafia teraz większość tego, co powinno tam trafiać. A dziecinka 11 miesięcy :) Magia bezpieluchowego chowania przez pierwsze 8 miesięcy życia :) Tak więc… Nic tylko dalej tak samo, do przodu, powolutku, myśleć z radością o każdej szansie, nie bać się chorób ani innych katastrof, głowę podnosić wysoko……… Prosty przepis na to, by każdy dzień ubrać w sens.

 

 

 

 

 

Szuflady

Guciutek uwielbia robić to, czego nie powinien. Myślę, że nie jest w tym wyjątkowym dziesięcioipółmiesięczniakiem. Ostatnio jesteśmy w Polsce u moich rodziców i mojego synka zafascynowały szuflady pełne skarbów typu majtki albo klocki starszej kuzynki.

Więc z lubością otwierał te szuflady i wyciągał wszystko co się dało. Niestety po niedługim czasie zauważył, że szufladę można także zamknąć.

Zabraniałam bawić się szufladami Felkowi, zabraniałam Lili gdy byli w tym wieku. Przy Guciutku postanowiłam ograniczyć niepozwalanie do minimum. Szuflady w moim mniemaniu w tym minimum się nie mieszczą.

Oczywiście po kilku próbach przyciął sobie paluszek. Po kilkunastu sekundach płaczu zrobił to samo z drugą szufladą i sytuacja się powtórzyła. I tak w kółko. Za każdym razem Guciutek płakał a ja go pocieszałam, tuliłam i całowałam. On wtulał się we mnie łkając a potem szedł do szuflad… Aż zrozumiał czym to się będzie kończyć.

Wolę być mamą tulącą niż niepozwalającą. Wolę być tą, która niewzruszona patrzy na nieuniknioną krzywdę która czeka na dziecko podejmujące takie a nie inne wybory. Mogę powiedzieć czym to grozi. Mogę napomknąć, że to samo robiłam i też się nacięłam. Ale nie mogę zabronić, zamknąć za bramką albo w kojcu, karać za to, że dziecko czuje przymus samodzielnego przekonania się co jest w środku. Muszę widzieć zbliżającą się katastrofę i trwać w czekaniu na nią a potem dać miłość. To bywa trudne. Ale jakie wzmacniające dla wszystkich.

Zostawił w końcu te cholerne szuflady w spokoju :)

Matka pracująca

,,Spodobałam się” ostatnio jednej mamie oczekującej na poród drugiego maleństwa i zaproponowała mi pracę w wymiarze 20 godzin tygodniowo. Bez mrugnięcia zaakceptowała moją doulową stawkę (solidnie podniosłam cenę po porodzie Guciutka żeby mi się opłacało cokolwiek robić skoro już mam go zostawiać) i tak oto będę zatrudniona na pół etatu! Wszystko stało się w przeciągu kilku dni a już w przyszłym tygodniu zaczynam. Jeszcze do dzisiejszego poranka miałam mieszane uczucia… Czułam satysfakcję, radość, ekscytację… W wyobraźni wydawałam już kasę na fanaberie typu kurs Hypnobirthing Teacher na który raczej mnie nie stać… Ale także lekkie przerażenie i poczucie winy.

Wszystko jak na razie urządzamy tak, żeby pod moją nieobecność dziećmi zajmował się tata. On będzie pracował 3 dni w tygodniu a ja 4 (jednak ja mniej godzin). Martwiłam się oczywiście co ze mnie za matka, że zdecydowałam się na regularną pracę w wymiarze tak wielu godzin, bo przecież gdy wychodzę z domu to Gucio płacze. Dzisiaj jednak wychodził rano Marcin i Gucio także płakał :) Natomiast podpytałam starszaki i wyznały, że Gucio bardzo tatę lubi i jak mnie nie ma, to jest szczęśliwy więc spokojnie mogę pracować (Boże jak ja je kocham!!!)

Tak więc już niedługo będę gotować dla zdrowe pyszności dla ciężarnej z cukrzycą, ogarniać pełnego energii dwulatka i dwa psy, pomagać rodzinie w przygotowaniach do drugiego porodu  domowego a potem robić cokolwiek rodzina już po drugim porodzie domowym potrzebować będzie. Uwielbiam to robić i czuję że Wszechświat mi sprzyja. I cieszę się, bo poza wszystkim ja w tej pracy na pewno odpocznę, nieważne co mnie tam nie czeka :D