Archiwa tagu: karmienie piersią

Gucio wędrowniczek

Za kilka dni Gucio, światło mojego życia, skończy osiemnaście miesięcy! Trudno mi w to uwierzyć, trudno i łatwo, bo tak cieszę się każdym dniem, z każdego jako mama staram się wyciągnąć ile się da, że nie czuję, że mi to ,,uciekło”, że chciałabym cofnąć czas czy wrócić do któregokolwiek okresu po jego narodzinach (albo przed). Jest cudowny tak bardzo, że miewam momenty, że zastanawiam się, czym zasłużyłam sobie na tego osobnika w moim otoczeniu. Daje radość, przynosi rozczulenie i zachwyt. Dokładnie jak jego starsze rodzeństwo :) Ale on jest mały, mały, cudownie mały, wciąż mały i tą małością jego wypełniam sobie serce i wspomnienia bo przecież nie wiadomo, czy będzie miał młodsze rodzeństwo. A jako mama chcę tę małość jeszcze świętować, bo zaraz będzie DUŻY i wtedy bedę świętować dużość.

Bliskość fizyczna wciąż gra w naszej relacji pierwsze skrzypce, bliskość moja z nim, ale także jego z tatą, Lilą i Felkiem. Nosimy go w nosidełkach ergonomicznych, Marcin także w turystycznym, Gucio je uwielbia. Nie mamy wózka i nie przyszło nam jeszcze do głowy, żeby jakiś sobie sprawić. A dzisiejszy dzień pokazał, że i etap noszenia kiedyś chyli się ku końcowi. Guciutek odmówił bowiem…. noszenia. Chciał iść, tak, jak mama i Lila. O ironio, mieliśmy ze sobą jeszcze dwuletniego szkraba znajomej, który siedział we wózeczku i nic nie wskazywało, żeby miał nabrać ochoty na opuszczenie go. Guciutek maszerował dziarsko, zatrzymując się przy co bardziej fascynujących obiektach, jak suche liście albo krzak lawendy, ale generalnie nie było z nim problemu. Nie uciekał, nie zbliżał się do ulicy, nie kładł się na ziemi. Szedł, czasami dawał mnie lub Lili rączkę…I tak prawie dwie godziny, bo tyle trwała wycieczka do parku, pobyt w nim i powrót. Szczerze powiedziawszy, byłam w szoku, bo jeszcze całkiem niedawno każde wyjęcie z nosidła kończyło się awanturą i zwiększeniem wypadkowości! Rozważałam nawet zakup smyczy, tak, ja, która nawet wpis na blogu poświęciła swojej niechęci do tego typu akcesoriów :D Tak… Ale to było dawno, gdy wózkowy Felek miał roczek więc zostały mu jeszcze TRZY do pożegnania z wózkiem, bo dopiero mając cztery ,,przestawił” się na własne nogi… No ale to był, jak to mówię, inny świat. I ja też byłam częścią innego świata, nic dziwnego, że czułam się strasznie wyobcowana.

Teraz dopiero wiem, jak to jest podążać za swoimi instynktami bez względu na wszystko i mieć zupełnie GDZIEŚ co ktokolwiek pomyśli na ten temat. 9 lat temu nawet przyznanie się do tego, że dziecko czasami sypia ze mną w jednym łóżku sprawiało mi trudność, bo wydawało mi się, że to dowód na to, że coś ze mną nie tak, chociaż po prawdzie, uważałam, że super by było to j….ć i po prostu z tym dzieckiem spać, bez nocnego wstawania i kombinowania. Dzisiaj bez najmniejszych ogródek mówię, że nie mamy łóżeczka dla Gucia i nigdy nie mieliśmy. Bo zupełnie nie zależy mi na ,,uczeniu” go spania w swoim łóżku. Wręcz przeciwnie! Chcę z nim spać tak długo, jak będzie chciał. Czerpię z tego przyjemność, lubię być blisko niego, bo jest to miłe, on jest słodki i kochany, więc spanie z nim zwiększa wydzielanie się w moim ciele oksytocyny a to hormon miłości, zaufania i bezpieczeństwa. Dlaczego miałabym się tego pozbawiać? Jeśli ludzie nie czują potrzeby dbania o swój poziom oksytocyny, to jest ich sprawa i ja to absolutnie szanuję, ale tak jak ktoś lubi chodzić do SPA, tak ja lubię spać z moim dzieckiem i nikomu nic do tego. To samo z karmieniem piersią. Oświadczam wszem i wobec (chociaż Lilunię też w tym wieku jeszcze karmiłam, of course, to jednak po cichutku marzyłam, że sama się odstawi w okolicach 2 urodzin, czyli w jakimś ,,ludzkim” wieku…Potem mi przeszło ;) ), że chciałabym żeby Gucio był na piersi JAK NAJDŁUŻEJ. Pięć, sześć lat, pewnie dłużej to nie potrwa, bo w naturze ludzkiej leży raczej samoodstawienie przed zdmuchnięciem podobnej ilości świeczek, ale generalnie im dłużej tym lepiej. Powoduje mną wygodnictwo. Dziecko zdrowe, które zawsze łatwo uspokoić jest po prostu elementem mojego szczęśliwego macierzyńskiego żywota.

 

Z Felkiem wieczorem

Zdarza się, że Felek ma ochotę nadrobić nasze nadszarpnięte codziennym chaosem relacje i gdy młodsze dzieci już śpią, on siedzi ze mną i spędzamy czas np. na sprawdzaniu jak jest dupa po chińsku. Oczywiście wolałabym wtedy robić co innego, np. piec ciasto, czytać gazetę albo zapisywać się na jakiś ciekawy kurs, ale nie przyszłoby mi do głowy wyszarpywać zdobytych takich trudem resztek mamy jakkie udało mu się upolować dzięki cierpliwości i determinacji.

Rzeczywiście, w natłoku spraw, z jakimi mierzymy się każdego dnia nawet nie udaję, że pamiętam, że on jest wciąż chłopcem, dzieckiem które potrzebuje tulenia żeby żyć. Bobas dostaje co jego bez większych problemów, Lila sama sobie bierze, wskakując na mnie kiedy ma ochotę i nie złażąc nawet gdy wprost ją przepędzam, bo np. chcę w spokoju dać bobasowi opróżnić mleczarnię. Felek jest z tyłu. Niby jest, a jakby go nie było, oczywiście rozmawiamy i robimy różne rzeczy razem, ale tego bezpośredniego kontaktu jest jak na lekarstwo. Smutne to.

To niebywałe, bo gdy był malutki i zaszłam w ciążę z Lilą, największym moim dylematem było to, czy ja w ogóle będę umiała chociaż w połowie pokochać to nowe ludzkie stworzenie tak, jak pierworodnego synka. I faktycznie nie było łatwo……….. To cień na mojej macierzyńskiej historii. Rozdział, który wciąż boli i potrzebuje wyleczenia. Tak jak to, że krótko karmiłam Felka piersią i do dzisiaj tego nie rozumiem. Ostatnio czytałam o ,,breastfeeding grief” i to jest zupełnie to, co czasami dochodzi do głosu w moim wnętrzu. Chociażby właśnie dzisiaj, kiedy Felek leżał z głową na moich kolanach i przyjrzałam się jego niewymownie pięknej twarzy. Ogromne oczy miał zamknięte, przypomniałam sobie, jak to było dawno temu, gdy nikt nie potrafił przejść obok niego obojętnie, tak zwracał uwagę swoją urodą, zamyśloną, wiecznie zatroskaną o losy własne i świata buzią i oczami w których można się było zapaść. Zapomniałam, że on taki. Bo obecnie jest trochę niezdarnym, wchodzącym w nastolatkostwo młodzieńcem, niemal mojego wzrostu i ważącym prawie 40 kilo. Nadal ma serce, którego trochę się boję, bo nie wiem, czy ja takie mam, a niestety pewnie nie.

Chciałabym kiedyś poczuć jak to jest być matką, która nie ma żadnych, najmniejszych nawet wyrzutów sumienia.

 

Jak to było z operacją Guciutka

Medycznie sprawa była banalnie prosta, naprawili co wymagało (?) naprawienia i obwieścili, że wszystko się powiodło. Organizacyjnie też było tysiąc razy lepiej niż w moich najbardziej optymistycznych przewidywaniach. Guciutek miał jeść cycusia nie później niż 4.30 rano. Nie uwierzycie, ale budził się całą noc co pół godziny i ostatni raz o 4.22… Potem to już ja go musiałam obudzić przed 7, napił się bez żadnego buntu herbatki i ruszyliśmy do szpitala. Tam, zaaferowany bajecznie pysznym pokojem zabaw zupełnie zapomniał o potrzebie uzupełniania kalorii. Gdy zaczął marudzić ze zmęczenia, nadszedł akurat czas na godzinę zero.

Miało mnie tam nie być, ale ponieważ Guciutek nie rzucał się na cyce i nie ciągnął mnie za nogi, zostałam, czując, że chcę tam być. Uśpili Guciutka w naszej obecności maską z narkozą. Odpłynął miękko. Nie był to widok łatwy do zniesienia i za chwilę pielęgniarka ratowała mnie chusteczką. Nadal, jak o tym myślę, czuję jakieś spęcie w ciele… Kark wciąż mam sztywny po tym i nie mogę się jakoś odnaleźć chociaż już Guciutek zupełnie (z tego co widać) doszedł do siebie, ja wróciłam do pracy, wszyscy my razem do życia…

A jednak coś mnie uwiera.

Uwiera mnie to, że dziecko które nigdy nawet paracetamolu nie widziało (lekarka pytała, czy dobrze toleruje środki przeciwbólowe…. i doznała zmieszania na odpowiedź, że nie wiem, bo nigdy żadnych nie dostało!) nagle padło w całkowitej narkozie. Dostałam go spowrotem z zapuchniętą twarzyczką, z bandażem, pod którym zainstalowano (dziękowałam Bogu że już po uśpieniu) wenflon. Dałam dziecko całe a dostałam pokrojone i zaszyte. Dałam dziecko różowe, a dostałam zasinione, czarne w niektórych miejscach, czarno- zielone… KIedy się obudził, od razu chciał broić. Potem jednak, gdy znieczulenie przestało działać, miał dwa dni dość trudne, a my razem z nim. Nie cierpiał jakoś widocznie, skończyło się na trzech zaledwie dawkach leku przeciwbólowego z planowanych dwunastu, bo latał i nic nie wskazywało na dyskomfort spowodowany bólem rany. Był jedynie ospały, miał biegunkę, wymiotował, nie okazywał za bardzo emocji. Serce bolało, ale czułam, że wolę to, niż płacz z bólu.

Czwartego dnia po operacji z Guciutkiem, można rzec było już wszystko w porządku, natomiast mnie ścięła taka migrena, że ponad dwa dni nie mogłam zająć się nawet sama sobą. Wciąż przeżywałam to, co się stało i przeżywam nadal. Tak, wiem, że przecież inne dzieci (i rodzice) mają to na codzień, że powinnam być wdzięczna, bo w sumie najprawdopodobniej na tym zakończy się nasza przygoda ze szpitalami, ale… jest we mnie żal. Czuję, że coś utraciliśmy na tym. Coś oczywiście zyskaliśmy i nie żałuję tego kroku. Uważam, że paradoksalnie był wyrazem odwagi i dobrze mi ze świadomością, że znowu mieliśmy okazję by się sprawdzić.

Tylko czy potrzebna nam była do tego nieskazitelność Guciutka?