Archiwa tagu: niemowlę

Sikania ciąg dalszy- ten temat się nie nudzi!

To jest wpis wyproszony i obiecany wielu osobom zainteresowanym tematem wysadzania niemowląt. Powraca pytanie skąd wiem, że Guciutek chce siku albo kupę, jak on to sygnalizuje, ewentualnie o inne wskazówki, jak ugryźć kwestię żeby ominąć frustrację i… kałuże co 5 minut. Nie wypowiadam się z pozycji autorytetu ale matki która ćwiczy od 3 miesięcy i może z czystym sumieniem powiedzieć, że jej czteromiesiączne dziecko nie zużywa więcej niż 3 pieluszki za dnia (średnio, bo np. dzisiaj nie zamoczył żadnej a juz jest wieczór- generalnie sika w pieluchy wyłącznie w autobusach bo tam nie ma toalet) i 2-3 w porze nocnej. No to lecimy! (EDIT: Właściwie to nie mam zamiaru pisać co macie robić, napiszę jedynie co JA robie i co u nas działa- każda rodzina i sytuacja jest inna i warto spróbować wypracować swój system!)

1. Jak zaczęłam? Po prostu pewnego dnia wysadziłam go po raz pierwszy. Miał 4 tygodnie. I od razu zrobił kupę. Ja w szoku :) Powtarzałam manewr co około 20 minut i w zasadzie za każdym razem coś do miski leciało. W międzyczasie sikał też do pieluszek, ale szybko zauważyłam co poprzedza siusiu. Kupa była prosta do ogarnięcia, bo Guciutek miał z jej zrobieniem początkowo problemy, prężył się i stękał- trudno o bardziej czytelny znak. Witał miskę z wyraźną ulgą :) Ale o tym już pisałam!

2. Gdy tylko zrobiło się cieplej niż zimno, przestałam zakładać mu cokolwiek na pupę. W domu nappy free. Tylko koszulka albo rozpięty bodziak, ewentualnie skarpety. Dzięki temu nie tylko oszczędza się na praniu ale przede wszystkim o wiele łatwiej nauczyć się sygnałów wysyłanych przez dziecko- bo jak się posika, od razu wiesz, co poprzedzało fontannę.

3. Stosujemy też tzw. ,,timing”, czyli oferowanie dziecku miseczki/ krzaków/ toalety/ zlewu co określony czas, np. 20 minut, po spaniu itd. NIE POLECAM wysadzania od razu po jedzeniu szczególnie młodszych niemowląt, bo np. Guciutek w takiej chwili potężnie ulewał (ucisk nóżek na brzuszek był tego powodem) i i tak wszystko było mokre, nawet jeśli w misce znalazły się siusie :) Więc jeśli dziecko zrobiło siku po spaniu i potem jest karmione, nie ma potrzeby natychmiastowego wysadzania. Można odczekać z 10-15 minut. Gorzej (co się zdarza) dziecina budzi się umierająca z głodu i nie chce słyszeć o żadnej misce- cyc must be now!- wtedy u nas pieluszka bywała zmoczona. Teraz też się to zdarza, ale rzadziej. Mam wrażenie, że Guciutek oczekuje już tej miski do sikania. Bo jak wyjaśnic fakt, że robi ogromną ilość siuśków dopiero gdy zostaje wysadzony a nie sekundę wcześniej, w pieluchę albo na podłogę?

4. Bezwarunkowo zaakceptowałam całą fizjologię Guciutka. Czyli nie tylko śpioszki w misie i pucate poliki- dziecko to wydzieliny, mocz, kał, mleko, pot, wymioty, ślina. I nic w tym ohydnego, przerażającego. Kocham go jako człowieka a człowiek to ciało, fizjologia. Nigdy biała kanapa nie będzie dla mnie bardziej wartościowa niż pełne jestestwo człowieka. Zresztą takowej oczywiście nie mam, ale dla wielu dywan czy kanapa to powód dla którego trzymają w pampersie nawet czterolatki :O

5. Odnalazłam powiązanie rodzicielstwa jakie praktykujemy z bezpieluchowym wychowaniem. Karmienie piersią- czy jest wzór na to, jak to zrobić? Czy można dać jakiejkolwiek matce instrukcję (jak na opakowaniu mleka w proszku) jak często i w jakich ilościach karmić piersią niemowlę? Przecież raz żłopie, za godzinę ciumka, a za cztery znowu żłopie, raz minutę a raz godzinę, w różnych pozycjach i w dodatku zmienia się to wszystko co drugi dzień. To samo się tyczy komunikacji wypróżnienia- czy można przewidzieć jak często dziecko będzie chciało siku, kupę? I jak to pokaże? Ja oferuję wysadzanie za każdym razem gdy widzę Guciutka dyskomfort- krzywi się, popłakuje, przerywa ssanie, kopie nóżkami. Na 99% chodzi wtedy o sikanie. To samo ze spaniem- na prawdę nie ma czegoś takiego jak rutyna w przypadku malutkich dzieci. Na ich sen i brak snu ma wpływ tak niezmierzona ilość czynników, że planowanie czegokolwiek z sekundnikiem w ręku nie ma sensu. Ale każdy rodzin obserwując dziecko WIE, że jest głodne, czy zmęczone, prawda? To samo tyczy się wypróżniania, jeśli tylko w to uwierzymy i się na to otworzymy. Nie wymaga to czarów ani specjalnych zdolności.

6. Napewno mojej motywacji służył fakt używania pieluszek wielorazowych. Mniej prania, to raz, ale dwa, że Guciutek już zrobiwszy raz siusiu w pieluszkę domaga się bardzo radykalnie jej zmiany. Więc też od razu i on, i ja wiemy że siusie zostały zrobione. Pampersy niestety działają tak, że dziecko, odczuwając suchość po zrobieniu siku szybko uczy się ignorować znaki jakie daje mu ciało. Nie zauważa że coś z niego wyleciało i że to wciąż tam jest. Dlatego moim zdaniem im dziecko jest młodsze, tym łatwiej z pieluch zrezygnować- paradoksalnie- bo jeszcze jest szansa, że układem wydalniczo trawiennym nie zawładnęły złe nawyki i dziecko jeszcze samo zauważa własne potrzeby fizjologiczne.

7. W skrócie:

- zmiana wyrazu twarzy

- puszczanie bąków

- płacz z wysiłku albo irytacji

- jęczenie, stękanie

- mruczenie

- złość

- nagłe nerwowe ruchy, wiercenie się

- kopanie nóżkami

- ,,zastyganie”, nagle skupiony lub nieobecny wyraz twarzy

- nagłe nieruchomienie

- przebudzenie się

- ostatni posiłek około 10- 15 minut temu

- odrywanie się od piersi bez wyraźnego innego powodu (np. zaspokojony głód)

- wyjęcie z chusty/ nosidełka (dzieci są naturalanie zaprojektowane tak, by nie ,,robić” podczas noszenia!!)

TO BARDZO PRAWDOPODOBNE OZNAKI I SYTUACJE świadczące o tym, że warto malucha wysadzić. Nie zawsze zrobi od razu, dajmy mu te pół minutki. Jeśli po tym czasie nadal sucho- to pewnie jeszcze mu się bardzo nie chce ale może zachce mu się za 5 minut. Keep going!

8. Wbrew pozorom nie chodzi i wyrabianie targetu i łapanie jak największej ilości kup i siusiów. WYBACZ sobie, jeśli nie udaje ci się odczytywać sygnałów na jakimkolwiek etapie rozwoju twojego dziecka. Nie obwiniaj się, że coś z tobą nie tak, skoro to u was nie działa. Nawet jedna w tygodniu kupa zrobiona w komfortowej pozycji dla dziecka to sukces i plus! Wysadzaj, jeśli czujesz, że to coś fajnego, ułatwiającego życie a nie zakichany obowiązek, bo życie to nie wyścig ani konkurs na najbardziej zajebistą matkę świata. Ja powiem szczerze: zmotywowało mnie (jak zwykle) LENISTWO. Bo nie cierpię prania, wieszania i co gorsza…. tak, zabijcie mnie…, nienawidzę przewijania. Nigdy tego nie lubiłam. Nawet nie chodzi o obrzydzenie, ale szereg dodatkowych czynności do wykonania, często problematycznych- ile razy zdarzyło wam się dziecko dosłownie pływające w kupie i brak ciuszków na przebranie, kranu w pobliżu albo chociażby przewijaka??? Mnie przy dwójce starszaków zbyt wiele…. Więc dla mnie wysadzić i ewentualnie podetrzeć dziecko to 20 sekund czyściutkiej ,,roboty”, nie wymagającej dodatkowego ekwipunku. Same zalety. Nie potrafiłabym już chyba inaczej.

9. WSPARCIE jest kluczowym zagadnieniem odnośnie powodzenia wychowania bezpieluchowego. Nie jest łatwo znaleźć podobnie postępujące mamy na zwykłym placu zabaw- wręcz przeciwnie, będziecie sensacją- ale może uda się namówić jakieś znajome na wspólne spróbowanie? Można poszukać także grup w internecie i dzielić się porażkami i sukcesami, korzystać z burzy mózgów gdy coś idzie nie tak :) Bez współtowarzyszy każda droga wydaje się trudna i długa!

10. ZAUFANIE to hasło jakie od poczęcia towarzyszy mi w kochaniu Guciutka. Ufam mu we wszystkim, dlatego wiedziałam, że bez opieki lekarskiej zarówno ciąża, jak i poród przebiegną bez szwanku. Nie miałam żadnych dylematów w kwestii karmienia ani pielęgnacji. Ufam! On nie jest zepsutym kranem, z którego bez przerwy cieknie, nie maszynką do produkcji kupy której nie umiem obsługiwać więc pakuję w warstwy ochronne… Nie. Jest moim synkiem, któremu chcę sprawić przyjemność i zapewnić komfort. To mi przyświeca.

Jak mi coś jeszcze w tym temacie przyjdzie do głowy to napiszę :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zmiana pieluszki

Trafiliśmy dzisiaj trochę przypadkiem na czadowy homeschoolingowy piknik! Zabrałam Felka i Gucia, Lila wolała zostać z tatą w domu. Była to parkowa imprezka pod znakiem wymiany kart lego (dzieciaki wszekich roczników szaleją ostatnio na ich punkcie, kolekcjonują je i wymieniają się) ale nie wiedzieliśmy za bardzo kogo się spodziewać i czy przyjdzie ktokowiek znajomy poza najlepszym przyjacielem Felka. Dylematy towarzyskie nie trwały długo, bowiem niemal od razu zbiegła się ogromna grupa mam (był tam obecny aż jeden tata) z nieprzebranymi czeredami dzieciaków w różnym wieku- normą były trójki i czwórki rodzeństwa! Felek od razu wdrożył się w temat i praktykował angielski w handlu kartami– było to bardzo intensywne!

Jedna z mam poszła w pewnej chwili po kawę zostawiając swoje dzieci- ośmiolatkę, trzylatka i dwuletnie bliźniaki pod kuratelą piknikowej reszty. Oczywiście niewiele czasu minęło i jeden z najmłodszych zaczął rzewnie płakać. Kilka kobiet usiłowało go uspokoić, chciałyśmy iść z nim do mamy, oferowałyśmy picie, jedzenie, wzięcie na ręce, ale to tylko pogłębiało rozpacz. Nagle głos braciszka dotarł do zajętej wymianami starszej siostry. Pewnym krokiem podeszła do malucha i powąchała go. ,,Trzeba mu zmienić pieluchę”- orzekła bez cienia konfudacji. Przypadłyśmy do niej z zamiarem pomocy, ale spojrzała na nas zdziwiona. Sytuacja trwała sekundy- dziewczynka wzięła małego na ręce, położyła na kocyku i zmieniła pieluszkę trzema wprawnymi ruchami… Patrzyłam na to zauroczona, pełna podziwu który również werbalnie wyraziłam, ale dziewczynka zupełnie sobie nic z tego nie zrobiła. Inna, mniejsza, sześcioletnia, zapewniła mnie wówczas, że i ona umie zmienić pieluszkę i często to robi- a jej siostrzyczka ma 17 miesięcy….

Niby nic takiego, co to za problem wziąć i zmienić pieluchę. Żaden. Było jednak coś zachwycającego w tym, jak naturalnie tym dziewczynkom przychodziła REALNA pomoc mamie i opieka nad młodszym rodzeństwem. Coś o czym jedynie czyta się w książkach typu ,,W głębi kontinuum”… I co przywodzi na myśl że ,,szkoda że teraz tak nie jest”… Bo niby dzieci rozpieszczone, zaniedbane rodzinnie, w separacji od młodszego rodzeństwa, uczące się ułamków i ortografii zamiast życia, pozbawione zaufania dorosłych, którzy też za wszelką cenę nie chcą ,,obarczać” potomstwa żadnymi obowiązkami. A one…Te małe dziewczynki… Wyobraziłam je sobie za 20- 30 lat jako mamy, które nie będą patrzeć na swoje noworodki bezradnie, szukajac instrukcji obsługi. O ile kroków dalej są od tych, które przed porodem nigdy nie będą miały okazji zmienić pieluszki? Ja byłam taką mamą… Pierwsza pieluszka jaką zmieniłam, drżącymi rękami oczywiście, należała do mojego synka i zarówno to, jak i wiele podobnych ,,problemów” przytłaczało mnie okrutnie… A przecież to takie nic. Szkoda tylko że nie było przy mnie żadnej sześciolatki na homeschoolingu która by mi mogła wszystko pokazać i wytłumaczyć.

 

 

Zostawiłam dziecko

Pierwszy raz od porodu zostawiłam dzisiaj Guciutka pod opieką Marcinka. Na godzinę. Poszłam z Felkiem do pobliskiego parku pograć w ping- ponga. Niemowlę było nakarmione i wysikane, w niezłym nastroju. Marcinkowi zależało na tym, by przeżyć swój debiut w opiece nad nim, bo dotychczas zazdrośnie strzegłam dostępu do tej ,,części siebie” za jaką uważam tak młode potomstwo karmione wyłącznie piersią (jego usteczka nigdy nie zaznały smoczka butelki). Dziś też nie pałałam żądzą wydostania się z gniazda, ale jednak zrobiłam to.

Czułam się bardzo dziwnie, bo prawie jak zwykły człowiek. Jechałam na hulajnodze, obok mnie ośmiolatek mówiący po ludzku, żadnego obciążenia, ,,bliźniaka syjamskiego”, jak nazywam Guciutka gdy jest w chuście, czyli przez większość normalnego dnia. Jego rozmiar (rozwalił już chyba siatkę centylową) nie pozwala na swobodne ruchy, schylanie się, odwracanie. Ale nawykłam już. Więc tym bardziej ,,pusto” mi było bez niego przy tym stole do ping- ponga. Lekko, ale pusto, czułam się jak bez jakiejś części ciała, samotna i wyczekująca powrotu. Matka wariatka :)

Po powrocie okazało się, że mój bliźniak syjamski sporo płakał, a jego pełne wyrzutu spojrzenie przez łzy, gdy mnie zbaczył  utwierdziło mnie w przekonaniu, że jednak godzina to STRASZNIE długo. I chociaż starsze moje dzieci w tym wieku zostawiałam już na wiele dłużej, nieporównywalnie dłużej i to nie tylko z tatą, ale innymi osobami, nie odczuwając w zwiazku z tym niczego głębszego na świadomym poziomie, nie wstydzę się otwarcie mówić o tym, że chcę i lubię być blisko Guciutka, potrzebuję mojego oseska tylko trochę mniej niż on mnie. Osesek wyrośnie, zacznie zajadać coś innego niż mleko, więcej rozumieć- wtedy możemy dalej eksperymentować. Tak, traktuję to jako eksperyment. I jego wyniki notuję skwapliwie w głowie i sercu na przyszłość.

W pewnym sensie dopiero dzisiaj poczułam że zakończyłam jakiś etap, że nie jestem już w połogu, że jestem i potrafię być w formie, że hulajnoga i ping- pong to fajne zajęcia. Wyobraźcie sobie, że pierwszy raz od grudnia (wtedy miałam ostatni poród jako doula) włączyłam też dźwięk w telefonie (w razie gdyby Marcinek dzwonił). Miało to dla mnie ogromnie symboliczne znaczenie. Wierzcie mi, że czułam się dziwacznie! Jakbym wracała z jakichś zaświatów i jeszcze nie była pewna, czy to dobra decyzja, czy nie lepiej jednak zostać psychicznie tam, gdzie byłam… Bo chociaż ciągle gdzieś jeździmy, na poziomie mentalnym wciąż czułam się jak samica jakiegoś troskliwego gatunku ssaka z młodym w norze. I pasowało mi to.

Czy zamierzam wkrótce ponowić to doświadczenie? Raczej nie, może na pół godzinki za jakiś czas.