Archiwa tagu: spacer z dziećmi

Zmiana pieluszki

Trafiliśmy dzisiaj trochę przypadkiem na czadowy homeschoolingowy piknik! Zabrałam Felka i Gucia, Lila wolała zostać z tatą w domu. Była to parkowa imprezka pod znakiem wymiany kart lego (dzieciaki wszekich roczników szaleją ostatnio na ich punkcie, kolekcjonują je i wymieniają się) ale nie wiedzieliśmy za bardzo kogo się spodziewać i czy przyjdzie ktokowiek znajomy poza najlepszym przyjacielem Felka. Dylematy towarzyskie nie trwały długo, bowiem niemal od razu zbiegła się ogromna grupa mam (był tam obecny aż jeden tata) z nieprzebranymi czeredami dzieciaków w różnym wieku- normą były trójki i czwórki rodzeństwa! Felek od razu wdrożył się w temat i praktykował angielski w handlu kartami– było to bardzo intensywne!

Jedna z mam poszła w pewnej chwili po kawę zostawiając swoje dzieci- ośmiolatkę, trzylatka i dwuletnie bliźniaki pod kuratelą piknikowej reszty. Oczywiście niewiele czasu minęło i jeden z najmłodszych zaczął rzewnie płakać. Kilka kobiet usiłowało go uspokoić, chciałyśmy iść z nim do mamy, oferowałyśmy picie, jedzenie, wzięcie na ręce, ale to tylko pogłębiało rozpacz. Nagle głos braciszka dotarł do zajętej wymianami starszej siostry. Pewnym krokiem podeszła do malucha i powąchała go. ,,Trzeba mu zmienić pieluchę”- orzekła bez cienia konfudacji. Przypadłyśmy do niej z zamiarem pomocy, ale spojrzała na nas zdziwiona. Sytuacja trwała sekundy- dziewczynka wzięła małego na ręce, położyła na kocyku i zmieniła pieluszkę trzema wprawnymi ruchami… Patrzyłam na to zauroczona, pełna podziwu który również werbalnie wyraziłam, ale dziewczynka zupełnie sobie nic z tego nie zrobiła. Inna, mniejsza, sześcioletnia, zapewniła mnie wówczas, że i ona umie zmienić pieluszkę i często to robi- a jej siostrzyczka ma 17 miesięcy….

Niby nic takiego, co to za problem wziąć i zmienić pieluchę. Żaden. Było jednak coś zachwycającego w tym, jak naturalnie tym dziewczynkom przychodziła REALNA pomoc mamie i opieka nad młodszym rodzeństwem. Coś o czym jedynie czyta się w książkach typu ,,W głębi kontinuum”… I co przywodzi na myśl że ,,szkoda że teraz tak nie jest”… Bo niby dzieci rozpieszczone, zaniedbane rodzinnie, w separacji od młodszego rodzeństwa, uczące się ułamków i ortografii zamiast życia, pozbawione zaufania dorosłych, którzy też za wszelką cenę nie chcą ,,obarczać” potomstwa żadnymi obowiązkami. A one…Te małe dziewczynki… Wyobraziłam je sobie za 20- 30 lat jako mamy, które nie będą patrzeć na swoje noworodki bezradnie, szukajac instrukcji obsługi. O ile kroków dalej są od tych, które przed porodem nigdy nie będą miały okazji zmienić pieluszki? Ja byłam taką mamą… Pierwsza pieluszka jaką zmieniłam, drżącymi rękami oczywiście, należała do mojego synka i zarówno to, jak i wiele podobnych ,,problemów” przytłaczało mnie okrutnie… A przecież to takie nic. Szkoda tylko że nie było przy mnie żadnej sześciolatki na homeschoolingu która by mi mogła wszystko pokazać i wytłumaczyć.

 

 

Dzień z trójką dzieci

Bardzo, bardzo lubię być mamą trójki dzieci. Jest to dla mnie ilość idealna. Każdy pełni swoją określoną funkcję, szczególnie w moim sercu. I trudno mi sobie wyobrazić że któregokolwiek kiedykolwiek nie było. No były zawsze wszystkie!

Guciutek skończył dzisiaj 6 tygodni więc oficjalnie wyszłam z połogu. Z okazji tego wyjścia spędziliśmy sobie calutki dzień poza domem. Było przepięknie, odkryliśmy nowy park, starszaki latały na bosaka po trawie i wydurniały się wybornie. Gucinek chillował się w chuście, co jakiś czas raczył się cycusiem albo robił siku w krzakach. Odkąd nie robi kupy na leżąco, skończyły się jakiekolwiek trawienne niedogodności, bo nadmiaru bąków i zawartości jelit pozbywa się reguarnie w wygodnej, przeznaczonej do tego pozycji i chociaż i tak mało płakał, teraz za dnia nie płacze w zasadzie wcale. Odszedł mu bowiem jedyny powód jaki miał do płaczu, a mianowicie trudności ze zrobieniem kupy, z jakimi borykał się od urodzenia. No nie ma dziecka, no :) Płakanie włącza mu się na około 20- 30 minut wieczorem, po powrocie do domu, kiedy czas spać na noc, bo chyba wie, że przez najbliższe 12 godzin nie będzie w chuście i mu się to nie podoba… W każdym razie raz uśpiony, śpi do rana, co kilka godzin budząc się na cycusia, czasami na siusiu i kupę- gdy zaspokoi te potrzeby, zasypia z powrotem bez najmniejszego dramatyzowania.

I jest cudowny, absolutnie przeperfekcyjny.

Felek i Lila natomiast nabrali racjonalności. Niesamowite, jak dojrzały, pomocny i rzeczowy potrafi być ośmiolatek. Lila miała mały kryzys niedawno, ale pogadałyśmy sobie i temat nie wrócił. Zresztą odkąd Guciutek zaczął się do niej świadomie uśmiechać, przeszedł jej miłosny pierdolec niebezpiecznie ocierający się o ryzyko zamordowania niemowlęcia z nadmiaru uczuć, a ona okrzepła i powoli uczy się okazywać przede wszystkim troskę i odpowiedzialność za samopoczucie braciszka. 

Kiedyś drażniło mnie idealizowanie macierzyństwa, cukrowe opisy sielanek, które jakoś zupełnie nie pasowały mi do tego, co ja przeżywałam z moją DWÓJKĄ. Czułam się bowiem jak na niegasnącym polu bitwy, zagrożona z każdej strony, umęczona i obolała na ciele i duchu. Dlaczego wtedy nikt mi nie powiedział, że dziecko po prostu się nosi non stop za dnia i problem nie powstaje więc nie trzeba go rozwiązywać? Że receptą na ,,kolki” jest pomoc dziecinie przy wpróżnianiu się raz na godzinę albo rzadziej? Za dnia nigdy Guciutka nie usypiam. Śpi kiedy chce, ja nawet nie wiem, kiedy bo nie zawsze widzę jego twarz gdy jest w chuście. On tam po prostu jest. Cicho.

Jakie to proste, aż się wyć chce. Zawsze zastanawiałam się, jak to możliwe, że mieć dziecko to aż taka orka na ugorze, jak ludzie radzili sobie dawniej, z całymi czeredami potomstwa? No to już wiem jak. Po prostu nie mieli tych wszystkich współczesnych ,,ułatwień”  które doprowadziły do tego, że przestaliśmy umieć zajmować się własnymi dziećmi. 

 

 

 

Inspiracja, podziw

Typowy homeschoolingowy dzień za nami. 8 godzin poza domem, planetarium, plac zabaw, wyścig hulajnogowy, kanapki z humusem w piętrowym autobusie. Ból głowy matki (mnie) desperacko usiłującej odpowiadać na każde pytanie, reagować na każdą niedyspozycję, podawać bidon z wodą na czas.

A tu kolorowa rodzinka w parku. Mama, tata, bobo w nosidle, toddler pcha wózek, dwie małe dziewczynki mknące w podskokach w kierunku drewnianych drabinek. ,,Piękni”- myślę. Spacerek w godzinach szkolnych, a starsze dzieciaczki na outingu, to pewnie też ciągną homeschooling, jak ja matka pociągowa….

- Spójz na nogi tego pana- szepcze konspiracyjnie Lila starając się z całych sił nie pokazywać palcem. Tak. Zbyt zajęta byłam użalaniem się nad swoim bólem głowy, żeby dostrzec.

Tata nie miał nóg. To znaczy miał, ale sztuczne. Jak wiele się zdarzyło, ile musiał przejść dosłownie i w przenośni, by w ten dżdżysty lutowy dzień z taką radością na twarzy wybrać się z liczną rodzinką do parku?

Tak często wydaje nam się, że czegoś nie możemy. Że coś nas przerasta. Boli głowa, boli istnienie. Ale to nie tak. Nie jesteśmy stworzeni do tego, żeby się poddawać.

Fajnie, że mają tyle dzieci. Może więcej mądrych ludzi pójdzie kiedyś naprawiać ten świat.