Archiwa tagu: wychowanie

Nie ma taki

Jechalam dzisiaj z Guciutkiem autobusem i w pewnej chwili coś zburzyło jego spokój. A trzeba wam wiedzieć, że emocjonalność Guciutka jest jak rakieta, nie ma czasu na przemyślenia, cokolwiek się nie zaczyna, start trwa sekundę i od razu, w akompaniamencie wybuchu, lecimy w kosmos! Tak więc, Guciutek zorientował się, że NIE MA TAKI i, cokolwiek to oznaczało, nie niosło ze sobą niczego dobrego.

,,Nie ma taki”- darł się dwudziestomiesięczniak na cały autobus a mnie poniosło w kierunku jaki on nadał swoim uczuciom- ku przerażeniu i rozpaczy.

- Czego nie ma? O co ci chodzi? Jaki ,,taki”?- usiłowałam bezskutecznie dociec co też ściąga na nas spojrzenia coraz większej ilości współpasażerów. Gucio przyjął wyraz twarzy typu ,,No jak możesz nie rozumieć tak prostej sprawy?” i darł się jeszcze głośniej. Jestem matką po raz trzeci ale wciąż popełniam ten sam błąd. Jak się zapomnę, szukam logiki w rozumowaniu dziecka poniżej siódmego roku życia. Coraz bardziej bezsilna, dopytuję wściekłego już na tym etapie Guciutka: – A widziałeś tam motory? Ile było motorów?- czym doprowadzam go do jeszcze większej rozpaczy (bo nie ma taki) i furii (bo go nie rozumiem).

Odpuszczam. Postanawiam przetrwać jeszcze te kilka przystanków. Za którymś powtórzeniem tej strasznej nowiny, że nie ma taki, gapiąc się bezmyślnie w okno, nie myśląc za wiele, mówię:

- Ojej, przykro mi. Szkoda, że nie ma taki.

I nie mam nawet czasu zastananowić się, co ja właściwie powiedziałam, bo uderza mnie nagła cisza a następnie szybka zmiana tematu, całkowicie rozpogodzone oblicze małego muminka i temat ,,nie ma taki” który zniknął tak nagle jak się pojawił.

Zrozumiałam go i współczułam. Nawet jeśli tak naprawdę nie. Tylko on tak pomyślał. Wystarczyło.

Ukrywaczka

Poranek to czas między obudzeniem się Gucia a jego pójściem na drzemkę, co czasami przecięga się do późnego popołudnia, chociaż z reguły oznacza okolice godziny 12. Jeśli jestem w takie dni z dziećmi a bez męża i do tego momentu nie wyjdziemy z domu, czeka nas katastrofa. To właśnie nastąpiło dzisiaj.

Czuję się w takie dni, że zbyt wiele daję i nie dostaję w zamian nic. Dzieci wydają się niewdzięczne, roszczeniowe, egoistyczne. Chciałabym żeby starszaki chciały pomóc, zainteresowały się moim samopoczuciem, a one w chwilach, gdy ja jestem gdzieś między dwunastą próbą zjedzenia śniadania a wytarciem kupy z podłogi przychodzą z miną pt. ,,Jestem bardzo nieszczęśliwy i to ty mi to zrobiłaś” i oznajmiają, że sie nudzą. Proponuję wycieczkę do lasu. ,,Wszystko mi jedno”- słyszę i widzę ciało któregoś z dzieci pokładające się w geście beznadziei na kanapie. ,,Jak ci wszystko jedno to nie jedziemy!”- kwituję. No zrób mi tę przyjemność i powiedz, że fajnie byłoby pojechać do lasu, popatrzeć na drzewa, polatać, będzie super, z mamą! Ale nigdy ta przyjemność mnie nie spotyka.

Potem jest seria pretensji o to, że Gucio przewraca im klocki. Lalki, lego i inne bardzo ważne zabawki a oczywiście wina leży po mojej stronie, bo w końcu kto go urodził? Tego nie mówią, ale gdy słyszę po raz setny ,,Mamo, weź go!!” wykrzyczane z potężną niechęcią, mam wrażenie, że prowadzi tam bardzo krótka droga.

Matka jako źródło wszelkiego zła. Co z tego, że po nocy gotowała zupę, jak nie ma bułek. Co z tego, że nie muszą chodzić do szkoły, skoro kazała im schować własne majtki do szuflady. Nie oczekuję jakiejś wielkiej wdzięczności… Ale odrobiny empatii. A tej jak na lekarstwo, gdziekolwiek się nie odwrócę…

Raczej pełnię rolę wysłuchiwaczki cudzch problemów i ukrywaczki swoich.

Bo przecież ja nie mam problemów. Chciałam trzecie dziecko, zaszłam w ciążę i mam. Poród miałam wymarzony. Ciągle gdzieś jeździmy. Tworzymy z mężem partnerski związek i umiemy się tym cieszyć. Wszyscy zdrowi. Robię to, co kocham i jeszcze mi czasami za to płacą. 

Nie słyszałam jeszcze żeby ktoś się zapytał, czy za to wszystko płacę jakąś cenę… A owszem, płacę. Wciąż uważam, że mi się to opłaca, ale wierzcie mi, nie ma NIC za darmo. A napewno nic z listy powyżej.

 

 

Szuflady

Guciutek uwielbia robić to, czego nie powinien. Myślę, że nie jest w tym wyjątkowym dziesięcioipółmiesięczniakiem. Ostatnio jesteśmy w Polsce u moich rodziców i mojego synka zafascynowały szuflady pełne skarbów typu majtki albo klocki starszej kuzynki.

Więc z lubością otwierał te szuflady i wyciągał wszystko co się dało. Niestety po niedługim czasie zauważył, że szufladę można także zamknąć.

Zabraniałam bawić się szufladami Felkowi, zabraniałam Lili gdy byli w tym wieku. Przy Guciutku postanowiłam ograniczyć niepozwalanie do minimum. Szuflady w moim mniemaniu w tym minimum się nie mieszczą.

Oczywiście po kilku próbach przyciął sobie paluszek. Po kilkunastu sekundach płaczu zrobił to samo z drugą szufladą i sytuacja się powtórzyła. I tak w kółko. Za każdym razem Guciutek płakał a ja go pocieszałam, tuliłam i całowałam. On wtulał się we mnie łkając a potem szedł do szuflad… Aż zrozumiał czym to się będzie kończyć.

Wolę być mamą tulącą niż niepozwalającą. Wolę być tą, która niewzruszona patrzy na nieuniknioną krzywdę która czeka na dziecko podejmujące takie a nie inne wybory. Mogę powiedzieć czym to grozi. Mogę napomknąć, że to samo robiłam i też się nacięłam. Ale nie mogę zabronić, zamknąć za bramką albo w kojcu, karać za to, że dziecko czuje przymus samodzielnego przekonania się co jest w środku. Muszę widzieć zbliżającą się katastrofę i trwać w czekaniu na nią a potem dać miłość. To bywa trudne. Ale jakie wzmacniające dla wszystkich.

Zostawił w końcu te cholerne szuflady w spokoju :)